Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΣΚΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (2ο)

 Πιστή Ελληνίδα! Μην κλαις — έπεσε σαν ήρωας·

Το βόλι του εχθρού καρφώθηκε στο στήθος του.
Μην κλαις — δεν του 'δειξες εσύ η ίδια, πριν απ' τη σκληρή τη μάχη,
Τον δρόμο της τιμής;
Τότε, καθώς ο όλεθρος πλησίαζε,
Προαισθανθήκατε κι οι δυο την αιώνια γαλήνη·
Το τελευταίο σφίξιμο του χεριού του έμεινε στο δικό σου χέρι,
Κι η αφρισμένη κούπα γύριζε ολόγυρα —
Στο αποχαιρετιστήριο, θανάσιμο συμπόσιο.
Μην κλαις: έπεσε, όταν στη σκόνη
Έγειρε το τρομερό κεφάλι
Και το λιοντάρι, σωριασμένο μες στο αίμα,
Μα με βλέμμα αγέρωχο...

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΣΚΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 Εξεγέρσου, ω Ελλάδα, εξεγέρσου!

Όχι άδικα ένωσες τις δυνάμεις σου,
Όχι άδικα συγκλόνισε η μάχη
Τον Όλυμπο, την Πίνδο και τις Θερμοπύλες.
Κάτω από τη σκιά των πανάρχαιων κορυφών τους
Γεννήθηκε η νεαρή Ελευθερία,
Πάνω στους τάφους του Περικλή,
Πάνω στα μάρμαρα των Αθηνών.
Χώρα ηρώων και θεών
Έσπασε τις αλυσίδες της σκλαβιάς
Με το τραγούδι των φλογερών στίχων
Του Τυρταίου, του Μπάιρον και του Ρήγα.